Εισαγωγή στην
Προς ΤΙΤΟΝ
Επιστολή

Η επιστολή προς τον Τίτο είναι το 17ο βιβλίο της Καινής Διαθήκης και μία από τις τρεις «ποιμενικές επιστολές» (οι άλλες δύο είναι οι Α′ και Β′ προς Τιμόθεο). Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση την επιστολή την έγραψη ο Παύλος όταν ήταν στην Κρήτη καθ' οδόν για την Έφεσο μετά την αποφυλάκισή του από τη Ρώμη.

Πάντως πολλοί μελετητές θεωρούν ότι η επιστολή δεν γράφτηκε από τον Παύλο και την κατατάσσουν στις έξι «ψευδεπίγραφες επιστολές του Παύλου» ή «δευτεροπαυλικές» (οι άλλες είναι οι προς Εφεσίους, Κολοσσαείς, η Β′ προς Θεσσαλονικείς και οι Α′ και Β′ προς Τιμόθεο). Ο λόγος είναι ότι το λεξιλόγιο και το ύφος της επιστολής δεν ταιριάζουν στις άλλες παυλικές επιστολές. Επίσης κάποιες από τις απόψεις που καταγράφονται δε φαίνεται να ταιριάζουν στον Παύλο αλλά στις απόψεις της Εκκλησίας που άρχισε να αναδύεται εκείνη την περίοδο. Αυτοί οι μελετητές χρονολογούν την συγγραφή της επιστολής από το 80 μ.κ.χ ως τα τέλη του 2ου αι.

Ένα αξιοσημείωτο της επιστολής είναι η αναφορά του στο λεγόμενο παράδοξο του Επιμενίδη. Στους στ. 12-13 αναφέρεται:

«εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται, κακὰ θηρία, γαστέρες ἀργαί. ἡ μαρτυρία αὕτη ἐστὶν ἀληθής.»

δηλαδή ότι ένας Κρητικός είπε ότι οι Κρητικοί είναι πάντα ψεύτες. Αλλά τότε κι αυτός, όντας Κρητικός, λέει ψέματα άρα οι Κρητικοί λένε πάντα την αλήθεια. Άρα και αυτός όντας Κρητικός λέει πάντα την αλήθεια άρα οι Κρητικοί είναι πάντα ψεύτες κ.ο.κ.

Τελευταία ενημέρωση: 15 Δεκεμβρίου 2014