Εισαγωγή στο βιβλίο του
ΩΣΗΕ

Το βιβλίο του Ωσηέ είναι το πρώτο της ομάδας των λεγόμενων δώδεκα μικρών προφητών, που στην μετάφραση των Ο′ ονομάζεται «Προφητικά βιβλία» και στα μασορετικά κείμενα «Μεταγενέστεροι προφήτες». Ο αριθμός δώδεκα συναντάται αρκετά συχνά στις μυθολογίες των λαών της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου Ενδεικτικά αναφέρονται τα δώδεκα ζώδια, οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ, οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου, οι δώδεκα μαθητές του Ιησού και οι δώδεκα δωδεκάδες χιλιάδων εκλεκτοί κατά τα γεγονότα του βιβλίου της Αποκάλυψης. Η εκτεταμένη χρήση του αριθμού δώδεκα ανάγεται στο σύστημα μέτρησης των αρχαίων Βαβυλωνίων που βασιζόταν στους αριθμούς 6 και 60 και επιβιώνει ακόμα και στις μέρες μας (π.χ. τριγωνομετρικές μοίρες, λεπτά και δευτερόλεπτα ημέρας).

Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Ωσηέ ήταν προφήτης της τελευταίας εποχής του βόρειου βασιλείου των Ιουδαίων (Ισραήλ) κατά τον 8ο αιώνα π.Κ.Ε. Όλη η ιστορία του όπως εκτίθεται στο βιβλίο χρησιμεύει σαν παρομοίωση της σχέσης Γιαχβέ-Ισραήλ. Ο Ωσηέ (Γιαχβέ) υποχρεώνεται από τον θεό (εδώ η αλληγορία πάσχει) να παντρευτεί μια αμαρτωλή γυναίκα (Ισραήλ), η οποία τον εγκαταλείπει αφού έχουν κάνει τρία παιδιά. Ο Κύριος-Ωσηέ την δέχεται πίσω αφού πρώτα την αποκαλεί πόρνη και τα παιδιά της γιους πόρνης και απειλεί να την ξεγυμνώσει στην έρημο και να την αφήσει να πεθάνει από την δίψα.

Ο Ωσηέ στην εκκλησιαστική παράδοση έχει μείνει γνωστός ως «ο προφήτης της αγάπης» επειδή συχνά στο βιβλίο υπάρχει διάσταση μεταξύ του γράμματος του εβραϊκού νόμου και του πνεύματός του, που υποτίθεται πως είναι η αγάπη. Αρκετοί αφορισμοί του Ωσηέ έχουν χρησιμοποιηθεί στην Καινή Διαθήκη από τον Ιησού αλλά και τους μαθητες του στις Πράξεις, με γνωστότερο τον «αγάπη θέλω και όχι ολοκαυτώματα».

Όπως και με τα υπόλοιπα βιβλία αυτής της ομάδας, αλλά και της Παλαιάς Διαθήκης γενικότερα, έτσι και αυτό μάλλον πήρε την τελική του μορφή αρκετούς αιώνες αργότερα από την εποχή που υποτίθεται ότι έζησαν οι πρωταγωνιστές του. Ένα κομμάτι των Ιουδαίων, μετά από μια σειρά ηττών και υποταγής σε διαφορετικούς δυνάστες, αφήνει κατά μέρος τον πολεμοχαρή Γιαχβέ της Πεντάτευχου και των Κριτών και αρχίζει να υιοθετεί μια πιο ειρηνική στάση. Ο θεός του Ωσηέ, αν και διατηρεί την αδιάλλακτη μνησικακία και ζηλοφθονία του προς τον άπιστο Ισραήλ αδιακρίτως, μη δεχόμενος να τον συγχωρήσει αν πρώτα δεν υποφέρει συλλογικά, είναι ήδη στην διαδικασία της μεταμόρφωσης στον μειλίχιο πατέρα του Ιησού στην Καινή Διαθήκη, που του αρκεί η ειλικρινής μετάνοια, τα αγαθά έργα και η πίστη για να δώσει το δώρο της συγχώρεσης.

Τελευταία ενημέρωση: 9 Δεκεμβρίου 2014